É preciso vivir na estratosfera para non decatarse de que hoxe, domingo, é a final da Copa do Mundo de Fútbol en Sudáfrica. Con pouca verticalidade no desprazamento do imprevisible Jabulani, e cunha estratexia de contención nos centros do campo, certo é que este Mundial non será lembrado polo seu xogo bonito. Alén do fracaso absoluto e sen paliativos da lusofonía (Brasil e Portugal) e as tamén decepcións de Arxentina, Italia e Inglaterra, o máis salientable será a final inédita entre as seleccións holandesa e española. Aquí, en Galiza, a expectación creada arredor desa construción mediática (La Roja) non é cativa nin anecdótica: bandeiras penduradas dos balcóns, berros de “Yo soy español, español”, “Viva España”, “Cataluña es España” cun longo etcétera e con maior capacidade inventiva de cánticos a medida que avanza a noite e o estado etílico dos seareiros medra exponencialmente.
Dende unha observación estritamente científica, como aquela que establecía Durkheim, na que estipulaba que para analizar a realidade é preciso alonxarse dela, isto é, dende unha visión de paxaro, se se quere mesmo cenital, non podemos concluír outras cousa que o deporte, e máis concretamente a selección española e todo o que a rodea, son a día de hoxe unha ferramenta con vocación intencional, con maior ou menor concreción, pero cunha carga política innegable. Non fai falla máis que mirar aos cativos e cativas, interiorizando e reproducindo uns símbolos e unhas mensaxes que non son precisamente neutras.
Elas cobran 5 000 € menos ao ano.
As Tendencias Mundiais do Emprego da OIT (2003) indican que as mulleres seguen tendo os menores índices de participación no mercado laboral, maiores taxas de desemprego e grandes diferencias salariais en comparación cos homes. Todo isto nunha época na que as mulleres están tan capacitadas e formadas coma os homes para levar a cabo calquera tarefa física ou intelectual. 
